Zaporizhzhia

Kolonia mennonicka Rosental

Opis

  • Rosental to historyczna kolonia mennonicka w Górnej Chortycy, założona w 1789 roku. Dom Kathariny Wallmann, dawne szkoły i budynek kościoła opowiadają o edukacji, pracy i architekturze wspólnoty. Jugendstil, łukowe okna i niezwykłe elewacje nadają tej części Zaporoża odrębny charakter.

Rosental w Górnej Chortycy zachowuje architektoniczne dziedzictwo wspólnoty mennonickiej, ceniącej edukację, pracę i wzajemną pomoc. Zabytkowe budynki przedstawiają różne strony życia osady.

Dom Kathariny Wallmann z początku XX wieku wyróżnia się stylem Jugendstil, łukowymi oknami, drzwiami i balkonami. Każda z czterech elewacji ma odrębną kompozycję. Szkoła dla dziewcząt z 1904 roku łączy secesję z motywami renesansu niderlandzkiego i późnego baroku. Obok znajduje się dawne seminarium nauczycielskie.

Zachował się również budynek szkoły centralnej, którego największe skrzydło powstało w 1891 roku. Przybudówka miała małą dzwonnicę i zegar miejscowej fabryki Krögera. Edukacja i czytanie Biblii odgrywały ważną rolę w życiu wspólnoty.

Dawny kościół odbudowano jako dom kultury, zachowując główną salę. W 2009 roku w skwerze stanął pomnik mennonickich ofiar terroru stalinowskiego i prześladowań religijnych.

Rosental w Górnej Chortycy zachowuje architektoniczne dziedzictwo wspólnoty mennonickiej, ceniącej edukację, pracę i wzajemną pomoc. Zabytkowe budynki przedstawiają różne strony życia osady.

Dom Kathariny Wallmann z początku XX wieku wyróżnia się stylem Jugendstil, łukowymi oknami, drzwiami i balkonami. Każda z czterech elewacji ma odrębną kompozycję. Szkoła dla dziewcząt z 1904 roku łączy secesję z motywami renesansu niderlandzkiego i późnego baroku. Obok znajduje się dawne seminarium nauczycielskie.

Zachował się również budynek szkoły centralnej, którego największe skrzydło powstało w 1891 roku. Przybudówka miała małą dzwonnicę i zegar miejscowej fabryki Krögera. Edukacja i czytanie Biblii odgrywały ważną rolę w życiu wspólnoty.

Dawny kościół odbudowano jako dom kultury, zachowując główną salę. W 2009 roku w skwerze stanął pomnik mennonickich ofiar terroru stalinowskiego i prześladowań religijnych.

Jak się tam dostać

I RÓWNIEŻ WIĘCEJ

HISTORIA

  • Mennonici założyli Rosental w Górnej Chortycy w 1789 roku.
  • Na przełomie XIX i XX wieku powstał zespół szkół i domów z elementami Jugendstilu.
  • W 1935 roku kościół zamieniono w kino, a później odbudowano jako dom kultury.
  • W 2009 roku odsłonięto pomnik ofiar terroru stalinowskiego i prześladowań religijnych.

Rosental założono w 1789 roku, gdy nad Dnieprem powstawały kolonie mennonickie. Nazwa wspólnoty pochodzi od Menno Simonsa, niderlandzkiego działacza religijnego XVI wieku.

Mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, hodowlą i jedwabnictwem, rozwijali młyny, warsztaty i małe przedsiębiorstwa. Szczególne znaczenie miały edukacja i umiejętność czytania. Na przełomie XIX i XX wieku wzniesiono charakterystyczne szkoły i domy z elementami Jugendstilu.

Dom Kathariny Wallmann budowano z funduszy przemysłowca Andreasa Wallmanna jako przedszkole. Szkoła dla dziewcząt i seminarium nauczycielskie uzupełniały zespół edukacyjny.

Kościół był centrum duchowym do 1935 roku, kiedy zamieniono go w kino. W 1941 roku na krótko przywrócono mu funkcję sakralną. Po zniszczeniach wojennych odbudowano go w zmienionej formie jako dom kultury. W październiku 2009 roku odsłonięto pomnik prześladowanych mieszkańców autorstwa kanadyjskiego rzeźbiarza Paula Eppa.

Rosental założono w 1789 roku, gdy nad Dnieprem powstawały kolonie mennonickie. Nazwa wspólnoty pochodzi od Menno Simonsa, niderlandzkiego działacza religijnego XVI wieku.

Mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, hodowlą i jedwabnictwem, rozwijali młyny, warsztaty i małe przedsiębiorstwa. Szczególne znaczenie miały edukacja i umiejętność czytania. Na przełomie XIX i XX wieku wzniesiono charakterystyczne szkoły i domy z elementami Jugendstilu.

Dom Kathariny Wallmann budowano z funduszy przemysłowca Andreasa Wallmanna jako przedszkole. Szkoła dla dziewcząt i seminarium nauczycielskie uzupełniały zespół edukacyjny.

Kościół był centrum duchowym do 1935 roku, kiedy zamieniono go w kino. W 1941 roku na krótko przywrócono mu funkcję sakralną. Po zniszczeniach wojennych odbudowano go w zmienionej formie jako dom kultury. W październiku 2009 roku odsłonięto pomnik prześladowanych mieszkańców autorstwa kanadyjskiego rzeźbiarza Paula Eppa.

CIEKAWE FAKTY

  • Każda z czterech elewacji domu Kathariny Wallmann ma własny układ okien, drzwi i balkonów.
  • Szkoła dla dziewcząt z 1904 roku łączy secesję z renesansem niderlandzkim i późnym barokiem.
  • Dzieci mennonickie w wieku od 6 do 14 lat obowiązkowo uczęszczały do szkoły. Szkoły wiejskie nazywano Dorfschule, a centralne szkoły okręgowe — Zentralschule.
  • Przybudówka szkoły centralnej miała małą dzwonnicę z zegarem miejscowej fabryki Krögera.
  • Pomnik Paula Eppa tworzą trzy granitowe płyty z sylwetkami rodziny. Przypomina fotografie, z których wyrwano ludzi — symbol strat spowodowanych represjami.
  • Każda z czterech elewacji domu Kathariny Wallmann ma własny układ okien, drzwi i balkonów.
  • Szkoła dla dziewcząt z 1904 roku łączy secesję z renesansem niderlandzkim i późnym barokiem.
  • Dzieci mennonickie w wieku od 6 do 14 lat obowiązkowo uczęszczały do szkoły. Szkoły wiejskie nazywano Dorfschule, a centralne szkoły okręgowe — Zentralschule.
  • Przybudówka szkoły centralnej miała małą dzwonnicę z zegarem miejscowej fabryki Krögera.
  • Pomnik Paula Eppa tworzą trzy granitowe płyty z sylwetkami rodziny. Przypomina fotografie, z których wyrwano ludzi — symbol strat spowodowanych represjami.