Budynek Dumy Miejskiej

Gospodarka miejska, która stale się rozwijała i umacniała, potrzebowała odrębnych lokali dla samorządu lokalnego. Projekt zlecił Hryhorii Artynovow, który pełnił wówczas funkcję głównego architekta miejskiego. Budowę zakończono w 1911 roku - wzniesiono go w zmodernizowanym stylu empire, posiadającym trzy poziomy i mały wewnętrzny dziedziniec. Tutaj znajdował się bank miejski, rząd i sala zgromadzeń deputowanych do Dumy Miejskiej. Współcześni mieszkańcy i goście Winnicy mogą być zaskoczeni, gdy w 1917 roku odbyły się w tym budynku pierwsze demokratyczne wybory, oparte na zasadach równości i powszechności. Kolejne nastąpiły dopiero w latach 90. - do odzyskania przez Ukrainę niepodległości. Żołnierze bolszewiccy położyli kres cywilizowanemu przedsięwzięciu, kiedy podczas sesji Dumy w 1918 r. Z bronią w rękach ogłosili ustanowienie sowieckiego reżimu. W grudniu 1918 r. Duma Miejska Winnicy jako jedna z pierwszych na Podolu przejęła władzę Dyrekcji. Po ogłoszeniu Winnicy w 1919 r. jako Tymczasowej stolicy Ukraińskiej Republiki Ludowej, budynek stał się kipiącym kotłem emocji. Pracował tu Dmytro Markowycz, ukraiński mąż stanu i osoba publiczna, znany pisarz, minister sprawiedliwości Ukraińskiej Republiki Ludowej. Jesienią 1919 r. na tym uroczystym przyjęciu zjawił się prezydent Zachodniej Ukraińskiej Republiki Ludowej Jewhen Petrushevych. W tym budynku w 1920 r. Marszałek Polski Józef Piłsudski, na wniosek rządu Ukrainy, spotkał się z prezydentem Ukraińskiej Republiki Ludowej Symonem Petlurą. W czasach radzieckich w budynku mieściła się administracja publiczna miasta. Od 1944 r. Do połowy lat 90. XX w. Pełnił funkcję administracyjną (w tym budynku znajdowała się m.in. siedziba Zarządu Powiernictwa Cukrowego)