Małe prowincjonalne miasteczko nawet nie marzyło o postępach cywilizacyjnych: oświetleniu elektrycznym, kanalizacji, centralnym ogrzewaniu i zaopatrzeniu w wodę w każdym domu; konie galopowały, a pojazdy kołowe dudniły po nieutwardzonych ulicach - tak wyglądała Winnica na przełomie XIX i XX wieku. Właśnie wtedy w mieście pojawił się pierwszy zakład psychiatryczny na Ukrainie zbudowany według specjalnego projektu architekta Dmytro Prussaka.
Małe prowincjonalne miasteczko nawet nie marzyło o postępach cywilizacyjnych: oświetleniu elektrycznym, kanalizacji, centralnym ogrzewaniu i zaopatrzeniu w wodę w każdym domu; konie galopowały, a pojazdy kołowe dudniły po nieutwardzonych ulicach - tak wyglądała Winnica na przełomie XIX i XX wieku. Właśnie wtedy w mieście pojawił się pierwszy zakład psychiatryczny na Ukrainie zbudowany według specjalnego projektu architekta Dmytro Prussaka.
Małe prowincjonalne miasteczko nawet nie marzyło o postępach cywilizacyjnych: oświetleniu elektrycznym, kanalizacji, centralnym ogrzewaniu i zaopatrzeniu w wodę w każdym domu; konie galopowały, a pojazdy kołowe dudniły po nieutwardzonych ulicach - tak wyglądała Winnica na przełomie XIX i XX wieku. Właśnie wtedy w mieście pojawił się pierwszy zakład psychiatryczny na Ukrainie zbudowany według specjalnego projektu architekta Dmytro Prussaka. Szpital dla osób z upośledzeniem umysłowym, przeznaczony dla 1000 pacjentów, został zbudowany w 1897 roku jako jeden z najnowocześniejszych szpitali w imperium rosyjskim, ponieważ posiadał wszystkie cechy wyróżniające komfort, osiągnięcia tamtych czasów, a także nowinki techniczne. Dla wygody pawilony szpitalne połączone są nie tylko korytarzami naziemnymi, ale także podziemnymi tunelami komunikacyjnymi. Styl architektury to eklektyzm z elementami historyzmu. Oryginalną kompozycję budynku z powodzeniem uzupełnia wspaniały widok na zbieg rzek Wysznyi i Południowego Buhu[1] oraz rozległy park, który w tamtych czasach był sadzony przy pomocy pacjentów, gdyż terapia pracy była jednym z zaawansowanych zabiegów stosowanych w zakładzie. Wasyl Pietrowicz Kuzniecow, doktor nauk ścisłych, pierwszy dyrektor szpitala, nie tylko nadzorował budowę, ale także na wszelkie możliwe sposoby wspierał jej rozwój, nie szczędząc wysiłków, czasu i własnych pieniędzy. Droga kolejowa w podziemnych chodnikach i windach do każdego oddziału, doskonałe nasłonecznienie i wentylacja pawilonów, urządzenia do hydroterapii oraz duża sala do urządzania bali i widowisk, rodzinna kaplica z pomieszczeniem na chór i dzwonem, własna biblioteka oraz apteka, czy też gospodarstwo rolne i działki ogrodnicze - to tylko częściowa lista wszystkich zalet zakładu.
W 1900 roku przy szpitalu powstała szkoła parafialna. Podczas pierwszej ukraińskiej wojny o niepodległość (1917–1921) szpital był używany dla rannych i chorych na tyfus strzelców z Ukraińskiej Armii Galicyjskiej. c Los pacjentów spotkał straszny los w czasie okupacji hitlerowskiej, kiedy szpital pozostawał w dyspozycji niemieckiej administracji wojskowej: wielu z nich zostało głodowanych, rozstrzelanych, otrutych i pochowanych wraz z innymi nazistowskimi ofiarami w zbiorowej mogile na terenie zakładu. W 1955 roku szpital został wyremontowany. Obecnie jest to Miejska niekomercyjna placówka „Okręgowa Klinika Akademicka Juszczenki Winnicy Szpital Psychoneurologiczny Rady Okręgowej Winnicy”. Muzeum znajdujące się w głównym pawilonie zakładu jest strażnikiem wszystkich atrakcji, tajemnic i tajemnic tego wyjątkowego miejsca. Obecnie bardzo popularne są autorskie wycieczki do szpitala, gdyż jego ściany kryją wiele tajemnic. Tutaj można poczuć niezwykłą atmosferę, która pochłonęła warstwy różnych epok oraz pokoleń.
Małe prowincjonalne miasteczko nawet nie marzyło o postępach cywilizacyjnych: oświetleniu elektrycznym, kanalizacji, centralnym ogrzewaniu i zaopatrzeniu w wodę w każdym domu; konie galopowały, a pojazdy kołowe dudniły po nieutwardzonych ulicach - tak wyglądała Winnica na przełomie XIX i XX wieku. Właśnie wtedy w mieście pojawił się pierwszy zakład psychiatryczny na Ukrainie zbudowany według specjalnego projektu architekta Dmytro Prussaka. Szpital dla osób z upośledzeniem umysłowym, przeznaczony dla 1000 pacjentów, został zbudowany w 1897 roku jako jeden z najnowocześniejszych szpitali w imperium rosyjskim, ponieważ posiadał wszystkie cechy wyróżniające komfort, osiągnięcia tamtych czasów, a także nowinki techniczne. Dla wygody pawilony szpitalne połączone są nie tylko korytarzami naziemnymi, ale także podziemnymi tunelami komunikacyjnymi. Styl architektury to eklektyzm z elementami historyzmu. Oryginalną kompozycję budynku z powodzeniem uzupełnia wspaniały widok na zbieg rzek Wysznyi i Południowego Buhu[1] oraz rozległy park, który w tamtych czasach był sadzony przy pomocy pacjentów, gdyż terapia pracy była jednym z zaawansowanych zabiegów stosowanych w zakładzie. Wasyl Pietrowicz Kuzniecow, doktor nauk ścisłych, pierwszy dyrektor szpitala, nie tylko nadzorował budowę, ale także na wszelkie możliwe sposoby wspierał jej rozwój, nie szczędząc wysiłków, czasu i własnych pieniędzy. Droga kolejowa w podziemnych chodnikach i windach do każdego oddziału, doskonałe nasłonecznienie i wentylacja pawilonów, urządzenia do hydroterapii oraz duża sala do urządzania bali i widowisk, rodzinna kaplica z pomieszczeniem na chór i dzwonem, własna biblioteka oraz apteka, czy też gospodarstwo rolne i działki ogrodnicze - to tylko częściowa lista wszystkich zalet zakładu.
W 1900 roku przy szpitalu powstała szkoła parafialna. Podczas pierwszej ukraińskiej wojny o niepodległość (1917–1921) szpital był używany dla rannych i chorych na tyfus strzelców z Ukraińskiej Armii Galicyjskiej. c Los pacjentów spotkał straszny los w czasie okupacji hitlerowskiej, kiedy szpital pozostawał w dyspozycji niemieckiej administracji wojskowej: wielu z nich zostało głodowanych, rozstrzelanych, otrutych i pochowanych wraz z innymi nazistowskimi ofiarami w zbiorowej mogile na terenie zakładu. W 1955 roku szpital został wyremontowany. Obecnie jest to Miejska niekomercyjna placówka „Okręgowa Klinika Akademicka Juszczenki Winnicy Szpital Psychoneurologiczny Rady Okręgowej Winnicy”. Muzeum znajdujące się w głównym pawilonie zakładu jest strażnikiem wszystkich atrakcji, tajemnic i tajemnic tego wyjątkowego miejsca. Obecnie bardzo popularne są autorskie wycieczki do szpitala, gdyż jego ściany kryją wiele tajemnic. Tutaj można poczuć niezwykłą atmosferę, która pochłonęła warstwy różnych epok oraz pokoleń.