Zaporizhzhia

Budynek Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku

Budynki

Opis

  • Budynek Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku to zabytek historii oświaty i architektury Zaporoża.
  • Wzniesiony w latach 1902–1903, wyróżnia się cegłą w kolorze ochry, łukowymi oknami i ozdobnym wejściem. Łączy neorenesans ze stylem ceglanym, a jego późniejsze dzieje są związane ze szkołą oraz uniwersytetem.

Dwukondygnacyjny budynek Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku jest wyrazistym przykładem późnego historyzmu, czyli eklektyzmu, w Zaporożu. Motywy neorenesansowe łączą się z dekoracją ceglaną, a ochrowy kolor podkreśla plastyczność elewacji.

Plan w kształcie litery T i symetryczna kompozycja opierają się na osi centralnej. Fasada ma szeroki ryzalit środkowy, attykę i parapet. Duże łukowe wejście ze schodami, boczne występy, narożne filary i rzędy arkadowych okien nadają szkole reprezentacyjny charakter. Elewacje boczne powtarzają główne motywy dekoracyjne.

Budynek w znacznym stopniu zachował historyczny wygląd, choć utracił zaokrąglone zwieńczenie dachu nad wejściem. Jego dzieje łączą szkołę żeńską początku XX wieku, kształcenie nauczycieli i późniejsze użytkowanie uniwersyteckie.

Dwukondygnacyjny budynek Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku jest wyrazistym przykładem późnego historyzmu, czyli eklektyzmu, w Zaporożu. Motywy neorenesansowe łączą się z dekoracją ceglaną, a ochrowy kolor podkreśla plastyczność elewacji.

Plan w kształcie litery T i symetryczna kompozycja opierają się na osi centralnej. Fasada ma szeroki ryzalit środkowy, attykę i parapet. Duże łukowe wejście ze schodami, boczne występy, narożne filary i rzędy arkadowych okien nadają szkole reprezentacyjny charakter. Elewacje boczne powtarzają główne motywy dekoracyjne.

Budynek w znacznym stopniu zachował historyczny wygląd, choć utracił zaokrąglone zwieńczenie dachu nad wejściem. Jego dzieje łączą szkołę żeńską początku XX wieku, kształcenie nauczycieli i późniejsze użytkowanie uniwersyteckie.

Jak się tam dostać

I RÓWNIEŻ WIĘCEJ

HISTORIA

  • 1902–1903 — budowa gimnazjum żeńskiego.
  • 1920–1921 — sztab wojskowy i szpital.
  • 1926 — ulokowanie technikum pedagogicznego.
  • Lata 50.–70. XX wieku — szkoła nr 65; w 1979 roku powrót do instytutu pedagogicznego.
  • 1987 — ulokowanie wydziału biologii uniwersytetu.

Budynek wzniesiono w latach 1902–1903 dla Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku. Wykonawcami byli bracia Minajewowie, właściciele cegielni i zakładów produkujących dachówki. Projekt przypisuje się technikowi miejskiemu Faddejowi Pekutowskiemu.

Kandydatki zdawały egzaminy z języka rosyjskiego, matematyki i religii. W 1904 roku przyjęto 48 ze 125 kandydatek. Gimnazjum działało w budynku przez około siedemnaście lat.

W 1920 roku mieścił się tu sztab 30. Dywizji Strzeleckiej, walczącej przeciw wojskom Wrangla. W maju 1921 roku ulokowano szpital ewakuacyjny nr 1058; w tym okresie wycięto gimnazjalny ogród.

Od 1926 roku działało tu technikum pedagogiczne. W latach 50.–70. XX wieku z budynku korzystała szkoła nr 65. W 1979 roku wrócił do instytutu pedagogicznego, mieszcząc najpierw wychowanie fizyczne, a potem historię. W 1987 roku wprowadził się wydział biologii uniwersytetu.

Budynek wzniesiono w latach 1902–1903 dla Gimnazjum Żeńskiego w Ołeksandriwsku. Wykonawcami byli bracia Minajewowie, właściciele cegielni i zakładów produkujących dachówki. Projekt przypisuje się technikowi miejskiemu Faddejowi Pekutowskiemu.

Kandydatki zdawały egzaminy z języka rosyjskiego, matematyki i religii. W 1904 roku przyjęto 48 ze 125 kandydatek. Gimnazjum działało w budynku przez około siedemnaście lat.

W 1920 roku mieścił się tu sztab 30. Dywizji Strzeleckiej, walczącej przeciw wojskom Wrangla. W maju 1921 roku ulokowano szpital ewakuacyjny nr 1058; w tym okresie wycięto gimnazjalny ogród.

Od 1926 roku działało tu technikum pedagogiczne. W latach 50.–70. XX wieku z budynku korzystała szkoła nr 65. W 1979 roku wrócił do instytutu pedagogicznego, mieszcząc najpierw wychowanie fizyczne, a potem historię. W 1987 roku wprowadził się wydział biologii uniwersytetu.

CIEKAWE FAKTY

  • W 1904 roku przyjęto zaledwie 48 ze 125 kandydatek.
  • Wykonawcy budynku, bracia Minajewowie, byli właścicielami miejscowych cegielni i zakładów dachówkarskich.
  • Relacje świadków wiążą budynek ze sztabem niemieckiej Grupy Armii Południe pod dowództwem Ericha von Mansteina podczas II wojny światowej. Wspomnienia mówią również o wizycie Hitlera w Zaporożu w 1943 roku.
  • Na sąsiednim cmentarzu pochowano badacza regionu Jakiwa Nowyckiego i Josypa Hładkiego, ostatniego atamana koszowego Siczy Zadunajskiej. Grób Hładkiego zachował się na terenie kampusu uniwersyteckiego.
  • Utracone zaokrąglone zwieńczenie nad wejściem to jedna z widocznych zmian względem pierwotnego wyglądu.
  • W 1904 roku przyjęto zaledwie 48 ze 125 kandydatek.
  • Wykonawcy budynku, bracia Minajewowie, byli właścicielami miejscowych cegielni i zakładów dachówkarskich.
  • Relacje świadków wiążą budynek ze sztabem niemieckiej Grupy Armii Południe pod dowództwem Ericha von Mansteina podczas II wojny światowej. Wspomnienia mówią również o wizycie Hitlera w Zaporożu w 1943 roku.
  • Na sąsiednim cmentarzu pochowano badacza regionu Jakiwa Nowyckiego i Josypa Hładkiego, ostatniego atamana koszowego Siczy Zadunajskiej. Grób Hładkiego zachował się na terenie kampusu uniwersyteckiego.
  • Utracone zaokrąglone zwieńczenie nad wejściem to jedna z widocznych zmian względem pierwotnego wyglądu.