Zaporizhzhia

Zabytkowa elektrownia miejska

Budynki

Opis

  • Elektrownia miejska to zabytek dziedzictwa inżynieryjnego dawnego Ołeksandriwska, uruchomiony w 1911 roku.
  • Kompleks obejmuje budynek główny, oficynę i pawilon. Ceglane elewacje, wieże oraz motywy neorenesansowe przypominają początki elektryfikacji miasta, kiedy elektrownia zapewniała oświetlenie ulic i domów.

Zabytkowa elektrownia miejska to zespół budowli inżynieryjnych początku XX wieku, związany z elektryfikacją Ołeksandriwska, dzisiejszego Zaporoża. Obejmuje budynek główny, oficynę administracyjną i oddzielny pawilon wokół dziedzińca. Budowa i ważniejsze rozbudowy przypadły na lata 1910–1919.

Główny ceglany korpus jest przeważnie parterowy, z dwu- i trzykondygnacyjnymi wieżami. Prawie prostokątny plan uzupełnia ryzalit od dziedzińca. Zmodernizowane formy neorenesansowe nadają budowli przemysłowej reprezentacyjny charakter.

W wieżach zachowały się dawne kamienne schody; jedną wieńczy metalowa kopuła. Pierwotny blaszany dach budynku głównego miał świetliki. Ściana podłużna dzieliła wnętrze na dwie niemal równe części.

Parterowa oficyna administracyjna stoi równolegle do głównego korpusu. Niewielki pawilon kontynuuje linię zabudowy podwórza. Jego niemal kwadratowy plan, jednoprzestrzenne wnętrze i ślepe wnęki okienne z szerokimi klinowymi nadprożami dopełniają zespół.

Zabytkowa elektrownia miejska to zespół budowli inżynieryjnych początku XX wieku, związany z elektryfikacją Ołeksandriwska, dzisiejszego Zaporoża. Obejmuje budynek główny, oficynę administracyjną i oddzielny pawilon wokół dziedzińca. Budowa i ważniejsze rozbudowy przypadły na lata 1910–1919.

Główny ceglany korpus jest przeważnie parterowy, z dwu- i trzykondygnacyjnymi wieżami. Prawie prostokątny plan uzupełnia ryzalit od dziedzińca. Zmodernizowane formy neorenesansowe nadają budowli przemysłowej reprezentacyjny charakter.

W wieżach zachowały się dawne kamienne schody; jedną wieńczy metalowa kopuła. Pierwotny blaszany dach budynku głównego miał świetliki. Ściana podłużna dzieliła wnętrze na dwie niemal równe części.

Parterowa oficyna administracyjna stoi równolegle do głównego korpusu. Niewielki pawilon kontynuuje linię zabudowy podwórza. Jego niemal kwadratowy plan, jednoprzestrzenne wnętrze i ślepe wnęki okienne z szerokimi klinowymi nadprożami dopełniają zespół.

Jak się tam dostać

I RÓWNIEŻ WIĘCEJ

HISTORIA

  • 1910 — rozpoczęcie budowy elektrowni miejskiej.
  • 1911 — uruchomienie produkcji energii.
  • Lata 1910–1919 — rozbudowa zespołu budynku głównego, oficyny i pawilonu.
  • Koniec 1917 roku — elektrownia stała się celem walk o władzę w Ołeksandriwsku.

Budowę rozpoczęto w 1910 roku. We wrześniu przygotowano fundamenty pod silniki, a w 1911 roku ruszyła produkcja energii. Elektrownia była ważnym etapem modernizacji gospodarki komunalnej Ołeksandriwska.

Pierwsze wyposażenie obejmowało dwa silniki zasilane gazem generatorowym oraz prądnice prądu stałego po 100 kW. Instalację zaprojektowano dla 120 ulicznych lamp łukowych i 7 500 żarówek. Główne i pomocnicze budynki rozbudowywano w latach 1910–1919.

Pod koniec 1917 roku elektrownia stała się strategicznym celem walk między siłami Ukraińskiej Centralnej Rady a oddziałami bolszewickimi o kontrolę nad miastem. Historia techniki splotła się tu z rewolucją ukraińską.

Później kompleks pozostawał związany z miejską siecią elektryczną. Jego wartość polega na zachowaniu zespołu dawnych budowli inżynieryjnych o wyrazistej architekturze.

Budowę rozpoczęto w 1910 roku. We wrześniu przygotowano fundamenty pod silniki, a w 1911 roku ruszyła produkcja energii. Elektrownia była ważnym etapem modernizacji gospodarki komunalnej Ołeksandriwska.

Pierwsze wyposażenie obejmowało dwa silniki zasilane gazem generatorowym oraz prądnice prądu stałego po 100 kW. Instalację zaprojektowano dla 120 ulicznych lamp łukowych i 7 500 żarówek. Główne i pomocnicze budynki rozbudowywano w latach 1910–1919.

Pod koniec 1917 roku elektrownia stała się strategicznym celem walk między siłami Ukraińskiej Centralnej Rady a oddziałami bolszewickimi o kontrolę nad miastem. Historia techniki splotła się tu z rewolucją ukraińską.

Później kompleks pozostawał związany z miejską siecią elektryczną. Jego wartość polega na zachowaniu zespołu dawnych budowli inżynieryjnych o wyrazistej architekturze.

CIEKAWE FAKTY

  • Instalacja gazogeneratorowa wykorzystywała paliwa stałe, między innymi węgiel i torf.
  • Dwie pierwsze prądnice miały moc po 100 kW.
  • Projekt przewidywał zasilanie 120 ulicznych lamp łukowych i 7 500 żarówek.
  • Parterowy korpus główny ma ponad 7 metrów wysokości, a dwukondygnacyjna część ceglana około 9 metrów.
  • Granitowy cokół wznosi się mniej więcej metr nad ziemią.
  • Instalacja gazogeneratorowa wykorzystywała paliwa stałe, między innymi węgiel i torf.
  • Dwie pierwsze prądnice miały moc po 100 kW.
  • Projekt przewidywał zasilanie 120 ulicznych lamp łukowych i 7 500 żarówek.
  • Parterowy korpus główny ma ponad 7 metrów wysokości, a dwukondygnacyjna część ceglana około 9 metrów.
  • Granitowy cokół wznosi się mniej więcej metr nad ziemią.