Szpital Heinricha Baera jest wyrazistym przykładem północnej secesji w dawnym Ołeksandriwsku. Powstał jako prywatny szpital i zakład położniczy, łączący opiekę położniczą z chirurgią i okulistyką. Jego historia wiąże się ze wsparciem społecznym mieszkańców.
Ceglany budynek ma dwie główne kondygnacje, półpiwnice i zaokrąglony narożnik. Dwa skrzydła stoją pod kątem prostym wzdłuż ulic. Wraz z dawnym blokiem mieszkalnym tworzą układ w kształcie litery U; niektóre części później podwyższono do trzech kondygnacji.
Odsłonięta cegła i cokół z granitu o łupanej powierzchni podkreślają fakturę fasad. Skrzydła szpitalne mają układ korytarzowy, część mieszkalna sekcyjny. Od dziedzińca pomiędzy korpusami umieszczono taras oraz balkon na metalowych podporach.
Wejścia od ulicy Swiatoho Mykołaja i podwórza prowadzą do dwubiegowych kamiennych schodów. Przemyślany plan łączył leczenie, mieszkania i zaplecze, tworząc ważny przykład miejskiej architektury medycznej początku XX wieku.
Szpital Heinricha Baera jest wyrazistym przykładem północnej secesji w dawnym Ołeksandriwsku. Powstał jako prywatny szpital i zakład położniczy, łączący opiekę położniczą z chirurgią i okulistyką. Jego historia wiąże się ze wsparciem społecznym mieszkańców.
Ceglany budynek ma dwie główne kondygnacje, półpiwnice i zaokrąglony narożnik. Dwa skrzydła stoją pod kątem prostym wzdłuż ulic. Wraz z dawnym blokiem mieszkalnym tworzą układ w kształcie litery U; niektóre części później podwyższono do trzech kondygnacji.
Odsłonięta cegła i cokół z granitu o łupanej powierzchni podkreślają fakturę fasad. Skrzydła szpitalne mają układ korytarzowy, część mieszkalna sekcyjny. Od dziedzińca pomiędzy korpusami umieszczono taras oraz balkon na metalowych podporach.
Wejścia od ulicy Swiatoho Mykołaja i podwórza prowadzą do dwubiegowych kamiennych schodów. Przemyślany plan łączył leczenie, mieszkania i zaplecze, tworząc ważny przykład miejskiej architektury medycznej początku XX wieku.
Свято-Покровский Архиерейский собор - памятник культовой архитектуры и ...
Zabytkowa elektrownia miejska to zespół budowli inżynieryjnych początku XX ...
W 1910 roku lekarz Heinrich Baer otrzymał od władz guberni katerynosławskiej zgodę na budowę prywatnego szpitala w Ołeksandriwsku. 12 maja 1911 roku złożył projekt zagospodarowania swojej posesji u zbiegu ulic Mykołajiwskiej i Pokrowskiej. Budowę datuje się na lata 1911–1912.
Projekt przewidywał dwukondygnacyjny murowany korpus z piwnicami, pomieszczeniami szpitalnymi, mieszkaniem i zapleczem podwórzowym. Od strony dzisiejszej ulicy Swiatoho Mykołaja później przyłączono sąsiedni dom H. Kellera. Wśród pacjentów byli mieszkańcy mennonickiej kolonii Schönwiese.
Prywatny zakład zapewniał bezpłatną pomoc położniczą przy wsparciu miasta. Refundacja obejmowała opiekę, leki, bieliznę i niezbędne materiały medyczne. Obok części położniczej działały oddziały chirurgiczny oraz okulistyczny.
W 1914 roku placówkę wymieniono jako szpital wojskowy z możliwością urządzenia 50 łóżek dla młodszych oficerów. Pod kierownictwem Baera i przy wsparciu mennonickiej wspólnoty Schönwiese operowano tu rannych. W okresie radzieckim zakład całkowicie przekształcono w szpital położniczy.
W 1910 roku lekarz Heinrich Baer otrzymał od władz guberni katerynosławskiej zgodę na budowę prywatnego szpitala w Ołeksandriwsku. 12 maja 1911 roku złożył projekt zagospodarowania swojej posesji u zbiegu ulic Mykołajiwskiej i Pokrowskiej. Budowę datuje się na lata 1911–1912.
Projekt przewidywał dwukondygnacyjny murowany korpus z piwnicami, pomieszczeniami szpitalnymi, mieszkaniem i zapleczem podwórzowym. Od strony dzisiejszej ulicy Swiatoho Mykołaja później przyłączono sąsiedni dom H. Kellera. Wśród pacjentów byli mieszkańcy mennonickiej kolonii Schönwiese.
Prywatny zakład zapewniał bezpłatną pomoc położniczą przy wsparciu miasta. Refundacja obejmowała opiekę, leki, bieliznę i niezbędne materiały medyczne. Obok części położniczej działały oddziały chirurgiczny oraz okulistyczny.
W 1914 roku placówkę wymieniono jako szpital wojskowy z możliwością urządzenia 50 łóżek dla młodszych oficerów. Pod kierownictwem Baera i przy wsparciu mennonickiej wspólnoty Schönwiese operowano tu rannych. W okresie radzieckim zakład całkowicie przekształcono w szpital położniczy.