Dnieprzańska Elektrownia Wodna to rozległy zespół inżynieryjny i architektoniczny ściśle związany z przemysłowym rozwojem Zaporoża. Obejmuje elektrownie DniproHES-1 i DniproHES-2, zaporę, śluzy żeglugowe oraz pozostałe budowle hydrotechniczne.
Charakterystyczną sylwetkę tworzą łuk betonowej zapory, rytm jej filarów i długie budynki elektrowni. Część przelewowa ma 766 metrów długości. Na lewym brzegu znajdują się urządzenia żeglugowe z kanałami podejściowymi.
Budowa zmieniła krajobraz rzeki i pobudziła rozwój hutnictwa, przemysłu chemicznego oraz maszynowego. Zespół stał się jednym z symboli miasta i ważnym świadectwem industrializacji.
Dnieprzańska Elektrownia Wodna to rozległy zespół inżynieryjny i architektoniczny ściśle związany z przemysłowym rozwojem Zaporoża. Obejmuje elektrownie DniproHES-1 i DniproHES-2, zaporę, śluzy żeglugowe oraz pozostałe budowle hydrotechniczne.
Charakterystyczną sylwetkę tworzą łuk betonowej zapory, rytm jej filarów i długie budynki elektrowni. Część przelewowa ma 766 metrów długości. Na lewym brzegu znajdują się urządzenia żeglugowe z kanałami podejściowymi.
Budowa zmieniła krajobraz rzeki i pobudziła rozwój hutnictwa, przemysłu chemicznego oraz maszynowego. Zespół stał się jednym z symboli miasta i ważnym świadectwem industrializacji.
Już pod koniec XVIII wieku rozważano budowę kanałów omijających porohy Dniepru. Na początku XX wieku powstały projekty łączące żeglugę, produkcję energii i nawadnianie.
Budowę rozpoczęto w 1927 roku. Pierwszy zespół wytworzył prąd 1 maja 1932 roku, a uroczyste otwarcie odbyło się jesienią. W 1939 roku, po uruchomieniu dziewiątego zespołu, elektrownia osiągnęła projektowaną moc.
18 sierpnia 1941 roku zaporę wysadziły sowieckie oddziały NKWD. Po częściowej naprawie podczas okupacji niemieckiej elektrownia ponownie ucierpiała w czasie odwrotu wojsk niemieckich. Odbudowa rozpoczęła się w 1944 roku; pierwszy odnowiony zespół ruszył w marcu 1947 roku, a dziewiąty w 1950 roku.
Budowę DniproHES-2 rozpoczęto w 1969 roku. Pierwszy zespół uruchomiono w 1974 roku, ósmy w 1980 roku. Rozbudowa odpowiadała rosnącemu zapotrzebowaniu regionu na energię.
Już pod koniec XVIII wieku rozważano budowę kanałów omijających porohy Dniepru. Na początku XX wieku powstały projekty łączące żeglugę, produkcję energii i nawadnianie.
Budowę rozpoczęto w 1927 roku. Pierwszy zespół wytworzył prąd 1 maja 1932 roku, a uroczyste otwarcie odbyło się jesienią. W 1939 roku, po uruchomieniu dziewiątego zespołu, elektrownia osiągnęła projektowaną moc.
18 sierpnia 1941 roku zaporę wysadziły sowieckie oddziały NKWD. Po częściowej naprawie podczas okupacji niemieckiej elektrownia ponownie ucierpiała w czasie odwrotu wojsk niemieckich. Odbudowa rozpoczęła się w 1944 roku; pierwszy odnowiony zespół ruszył w marcu 1947 roku, a dziewiąty w 1950 roku.
Budowę DniproHES-2 rozpoczęto w 1969 roku. Pierwszy zespół uruchomiono w 1974 roku, ósmy w 1980 roku. Rozbudowa odpowiadała rosnącemu zapotrzebowaniu regionu na energię.